Διακήρυξη

Σημείωση: η διακήρυξη αυτή αποτελεί εισαγωγή στο πρώτο τεύχος της Αποστολικής Πίστης.

Η Αποστολική Πίστη αποτελείται

1. από το σύνολο της Διδασκαλίας (“την πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα στους αγίους”, Ιούδας 3),
2. της Πρακτικής (“όπως παραλάβατε από μας το πώς πρέπει να περιπατάτε και να είσθε ευάρεστοι εις το Θεό”, Α' Θεσ. 4:1),
3. και της Νοοτροπίας (“κατά την παράδοση την οποία παραλάβατε από μας”, Β' Θεσ.3:6),

της Αποστολικής Εκκλησίας.

Σήμερα είκοσι αιώνες μετά, σχεδόν 130.000 Χριστιανικά δόγματα διεκδικούν για τον εαυτό τους ότι κατέχουν την Αποστολική Πίστη, Πρακτική και Νοοτροπία. Πράγματι ο Χριστιανισμός έχει κατακερματισθεί σε ένα χάος χωρίς να έχει καμιά σχέση με την Αποστολική Εκκλησία που ήταν "Ένα σώμα και ένα πνεύμα" και πίστευε σε "Ένα Κύριο, μία πίστη, ένα βάπτισμα" (Εφ. 4:4,5) "Άραγε, όταν ο Υιός του ανθρώπου έλθει, θα βρει την πίστη πάνω στη γη;" (Λουκάς 18:8–ΔΜ)

Από τη μια πλευρά έχουμε τις παραδοσιακές Ρ.–Καθολικές, Ορθόδοξες και προ–Χαλκηδόνιες (Κόπτες, Αρμένιοι, Νεστοριανοί) κοινότητες. Αυτές μολονότι αποτελούν την ιστορική συνέχεια της αρχαίας εκκλησίας αφού ενώθηκαν και υποτάχθηκαν στην κοσμική εξουσία πρόσθεσαν μετά τον 5ον αιώνα ένα μεγάλο πλήθος ανθρωποσύστατων και πολλάκις αντί Βιβλικών παραδόσεων. Αυτές τις παραδόσεις καθώς και πολλές ψευτοδιδασκαλίες των αποστατών και των διαδόχων τους τολμούν να τις παρουσιάζουν σήμερα σαν συνέχεια της Απόστολικής Πίστης και μάλιστα να τις εξισώνουν με αυτή!

Από την άλλη πλευρά ο Προτεσταντισμός που γεννήθηκε τον 15ο αιώνα μολονότι κατέκρινε την προαναφερθείσα νόθευση μετέτρεψε τον κάθε μελετητή σε πάπα του εαυτού του υπό το πρόσχημα ότι ο καθένας εύκολα μπορεί να ερμηνεύει τις Γραφές. Όμως, "Το απελπιστικό και εμφανώς άλυτο σχίσμα προκλητικά θέτει σε αμφιβολία τη βασική Προτεσταντική θέση ότι οι Γραφές είναι διαφανείς και αυτοαποδεικνούμενες και ότι οι άνθρωποι καλής θελήσεως εύκολα θα συμφωνούσαν στα μηνύματα τους..." (H.Hillebrad, Διαιρημένη Χριστιανοσύνη, σ.290).

Έτσι παρουσιάσθηκαν αναρίθμητες αλληλοσυγκρουόμενες ατομικές ερμηνείες από ανθρώπους που δεν είχαν τη δυνατότητα μελέτης του Ελληνικού κειμένου και οι οποίοι περιφρονούσαν την αναγκαία μαρτυρία της αρχαίας εκκλησίας. Ο καθένας βάπτισε την ερμηνεία του σε δήθεν οδηγία του Αγίου Πνεύματος με αποτέλεσμα τη δημιουργία χάους ερμηνειών, διδαχών & πρακτικών που το Άγιο Πνεύμα ουδόλως εγκρίνει, διότι για το Πνεύμα του Θεού υπάρχει μόνον "μία πίστη" (Εφ.4:5). Ήδη από το 1665 ο Μοραβός επίσκοπος Τζ. Κομένιος (+1670) έγραφε: "Ο τεράστιος αριθμός των δασκάλων είναι αιτία για την δημιουργία αναριθμήτων ομάδων (στον Προτεσταντισμό) για τις οποίες σύντομα δεν θα υπάρχουν άλλα ονόματα να δοθούν. Κάθε εκκλησία ανακηρύττει τον εαυτόν της ως τη μόνη αληθινή, ή τουλάχιστον την πιο γνήσια [...] ενώ ανάμεσα τους καταδιώκει η μία την άλλη με πικρό μίσος [...] από τη Βίβλο αυτοί κατασκευάζουν τα διαφορετικά δόγματα, τα οποία γίνονται φρούρια και επάλξεις τους που φυλάσσονται από πίσω και εξαγγέλλουν τις επιθέσεις τους..." ενώ "Ενός Χρεία Εστί".

Ποιος είναι λοιπόν ο μόνος ασφαλής οδηγός για την αποκατάσταση της Αποστολικής Πίστης; Βεβαίως, το Ελληνικό Κείμενο της Καινής Διαθήκης το οποίο συνέθεσαν "οι στύλοι του κόσμου, οι απόστολοι" (Ιγνάτιος, Προς Φιλαδελφείς).

Πρέπει όμως να κατανοούμε και ερμηνεύουμε την Κ. Διαθήκη όχι διαφορετικά από ότι έχει κατανοηθεί και ερμηνευθεί από τους διαδόχους των Αποστόλων και τους διαδόχους των διαδόχων των Αποστόλων. Γιατί; Διότι οι διάδοχοι των Αποστόλων είναι οι θεματοφύλακες για τους οποίους ο Παύλος γράφει προς τον Τιμόθεο: “Όσα άκουσες από μένα [...] αυτά να τα παραδώσεις σε πιστούς ανθρώπους, που θα γίνουν ικανοί να διδάξουν και άλλους.” (Α' Τιμ. 2:2–ΔΜ). Διότι οι διάδοχοι και οι διάδοχοι των διαδόχων των Αποστόλων συνέταξαν τον Κανόνα της Κ. Διαθήκης. Δεν υπάρχει κάποιο χωρίο στη Κ. Διαθήκη που καθορίζει τα είκοσι επτά βιβλία της. Αυτό το καθόρισε η αρχαία εκκλησία μετά από μακρά διαδικασία. Αν λοιπόν η αρχαία Εκκλησία είχε την θεοπνευστία να ορίσει τον Κανόνα τότε γιατί να μην είχε το κύρος να τον ερμηνεύει; Είτε το θέλουμε, είτε όχι, “Οι πατέρες των τριών πρώτων του Χριστιανισμού αιώνων είναι και παραμένουν και θα παραμένουν εις το διηνεκές οι πρώτοι και οι κύριοι ερμηνευτές της σκέψεως και των αισθημάτων της αρχαίας εκκλησίας...” (Κ. Γ. Μπόνης, Καθηγητής της Πατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών)

Έτσι, οι πατέρες της πίστεως και διδάσκαλοι της εκκλησίας πριν τον 4ο–5ο αιώνα που άρχισε η προφητευθείσα “αποστασία” (Α' Τιμ. 4:1), είναι oι μετά τους προφήτες και αποστόλους, προφήτες και απόστολοι. Ενώ οι Απόστολοι είναι οι διδάσκαλοι της πίστεως (Doctores), οι Αποστολικοί και μεταποστολικοί πατέρες είναι οι ερμηνευτές της πίστεως (Expositores). “Την εξ αρχής παράδοση και διδασκαλία και πίστιν της Καθολικής (δηλ. παγκόσμιας) εκκλησίας ο Κύριος έδωσεν, οι Απόστολοι εκήρυξαν και οι πατέρες εφύλαξαν...” (Αθανάσιος Αλεξανδρείας, Προς Σεραπίωνα Α΄)

Απώτερος σκοπός των Αποστολικών και Μεταποστολικών πατέρων της πίστεως είναι η σωτηρία, η είσοδος δηλαδή των ιδίων και εάν είναι δυνατόν όλων των ανθρώπων στον παράδεισο. Έτσι σκέπτονταν, μιλούσαν και έπρατταν με την προοπτική της αιωνιότητας, για να γίνουμε όλοι ει δυνατόν κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού. Στερεά βάση τους ήταν η Αγ. Γραφή, διότι οι πατέρες μίλησαν εκ των Γραφών και δια τις Γραφές, γι' αυτό και στηλίτευσαν την άγνοια των Γραφών, ενώ αντλούσαν και στοιχεία από την κατά Θεόν εμπειρία τους, τα γεγονότα, την λογική (Α' Πέτρου 2:2) και την φύση του ανθρώπου. Αυτοί στα συγγράμματα τους, ενσωμάτωσαν την πλέον αυθεντική ερμηνεία της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης "ουχί από τους εαυτούς τους θαρρήσαντες, αλλά απ'τον Θεόν φωτισθέντες".

Η απόρριψη της μαρτυρίας της Πρώτης εκκλησίας ένεκα του εγωισμού και της ατομικής ερμηνείας, που πολλάκις παρουσιάζεται ως δήθεν αποκάλυψη, αποτέλεσε εξ αρχής την βασική αιτία της δημιουργίας, ετεροδιδασκαλιών και ψευτοδιδασκαλιών, που θέτουν σε κίνδυνο την πνευματική ζωή των πιστών, και τέλος των αιρέσεων που θέτουν σε κίνδυνο αυτή την ίδια την σωτηρία τους. Ήδη από τον 4ο αιώνα, ο Βασίλειος Καισαρείας δήλωνε ότι, "Πίστη δε εμείς ούτε από άλλους νεώτερους γραφομένη παραδεχόμεθα, ούτε τολμούμε να παραδώσουμε τα γεννήματα της δικής μας σκέψης, για να μη κάνουμε ανθρώπινα τα διδάγματα της ευσεβείας, αλλά εκείνα τα οποία διδαχθήκαμε από τους αγίους πατέρες, αυτά σ'αυτούς που μας ερωτούν εξαγγέλομεν..." (Πίστιν δε ημείς ούτε παρ'αλλων γραφομένην ημίν νεωτέραν παραδεχόμεθα, ούτε αυτοί τα της ημετέρας διανοίας γεννήματα παραδιδόναι τολμώμεν, ίνα μη ανθρώπινα ποιήσωμεν τα της ευσεβείας ρήματα, αλλ'απερ παρά των αγίων πατέρων δεδιδάγμεθα, τουτα τοις ερωτώσιν ημάς διαγγέλομεν Επιστολή 140)

Τα ανωτέρω βέβαια δεν πρέπει να μας οδηγήσουν σε μια δουλική απομίμηση των πατέρων, δεδομένου ότι μερικές φορές διαφωνούν μεταξύ τους σε δευτερεύοντα ζητήματα διότι οι πατέρες δεν είναι αλάθητοι αλλά απλανείς, δηλ. πέφτουν σε λάθη αλλά όχι σε πλάνες. Οι θέσεις και ερμηνείες των πατέρων αποτελούν όμως το σιγουρότερο χέρι βοηθείας σε κάθε μελετητή των Αγίων Γραφών.

Μετά τον 4ο–5ο αι., άρχισε η "αποστασία" γι' αυτό παύει πλέον η χρήση του όρου "πατέρας της εκκλησίας"¹. Οι απόστάτες ενδεικτικά σταμάτησαν την χρήση της Αλεξανδρινής κοινής γλώσσας (τότε δημοτικής) χρησιμοποιώντας πλέον την Αττική διάλεκτο (τότε καθαρεύουσας). Παράλληλα άρχισαν να χρησιμοποιούν και να υιοθετούν την Ελληνική φιλοσοφία (Κολ. 2:8), όντες απόφοιτοι ρητορικών σχολών που διεύθυναν κυρίως εθνικοί. Έτσι οι περισσότεροι εξ αυτών εξελίχθηκαν σε ένα είδος "επιτηδευμένων ωραιολόγων" στο μέσο ενός συμπαγούς αμόρφωτου λαού. Παράλληλα, η μέθοδος μελέτης των Γραφών από "αλιευτική", δηλ. σύμφωνα με τον τρόπο των αποστόλων–αλιέων, έγινε Αριστοτελική δηλ. σύμφωνα με την λογική του Αριστοτέλη (Γρ. Ναζιανζηνός, Λόγος Ειρηνικός Γ'). Καθώς περνούσε ο χρόνος, η μαρτυρία των διαφόρων θεολόγων και εκκλησιαστικών συγγραφέων ήταν πλέον νοθευμένη, συμβιβασμένη με το κόσμο και εξυπηρετούσα πολλάκις τις πολιτικές σκοπιμότητες. Στην Ανατολή για παράδειγμα ο Φώτιος Κων/πόλεως χαμερπώς κολακεύει τον δολοφόνο του Βάρδα, Μιχαήλ Γ' (842–67) "βασιλέων καλλώπισμα της πατρίδος ανύψωμα" και αργότερα τον δολοφόνο του Μιχαήλ, Βασίλειο Α' (867–886) "Φιλόχρηστον και κράτιστον βασιλέα, οικουμένης όμμα θείον [...] ημέτερον Σολομώντα, ω εδόθη η Χριστού κληρονομία"! (MPG:102).

Στη Δύση ο πάπας Βονιφάτιος 8ος στα 1302 ανακήρυττε: "Η υποταγή στον Ρωμαίο ποντίφικα, [δηλ. πάπα] όλων των ανθρώπων, δηλούμεν, λέγομεν, ορίζουμε και κηρύσσουμε είναι εντελώς αναγκαίο για την σωτηρία τους...". Από τότε μέχρι και σήμερα θεολόγοι και ιεροκήρυκες, ενώ εμφανίζονται ως απτόμενοι των απορρήτων της πίστεως και διδάσκαλοι των εκκλησιών τους, κατ' ελάχιστο έχουν βιώσει την αλήθεια και δύναμη της Αποστολικής πίστης αφού η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν και είναι "μέρος του κόσμου" (Ιωάν.15:19)

Γι'αυτό μετά τους αρχαίους αριστείς πρέπει να γίνει αυστηρή επιλογή για να ξεχωρίσουμε από τους αποστάτες θεολόγους και εκκλησιαστικούς συγγραφείς, την μαρτυρία των αγίων και πνευματικών ανθρώπων της Εκκλησίας.

Είναι διαφορετική η ιστορία της πόρνης εκκλησίας από την παρθένο εκκλησία. Οι άγιοι και πνευματικοί άνθρωποι μετά τον 5ον αιώνα, είτε προέρχονται από την Δυτική (Μυστική) παράδοση, από την Ορθόδοξη (Ησυχαστική), ή από την Λουθηρανική (Ευσεβιστική), ή την Αγγλικανική (Αγιαστική) ή, τέλος, αυτήν της Όψιμης Βροχής, αποτελούν τη φωνή της κατά Θεόν εμπειρίας της παρθένου εκκλησίας. Όλοι αυτοί οι πνευματικοί άνθρωποι μολονότι έζησαν σε διαφορετικές εποχές και αναπτύχθηκαν μέσα σε διαφορετικές παραδόσεις ήλθαν σε ανοικτή σύγκρουση με τους αποστάτες και όλοι "μιλούν την ίδια γλώσσα και προέρχονται από την ίδια χώρα" κατά τον άγ. Μαρτίνο (1743–1803). Αυτοί όχι μόνο δεν ανέκοψαν την συνέχιση της Αποστολικής Πίστης αλλά υποβοήθησαν εις την ορθότερη διατύπωση και κατανόηση αυτής.

Ο σκοπός λοιπόν της έκδοσης της Αποστολικής Πίστης είναι η εκτύπωση με αναλύσεις και σχόλια των έργων των αρχαίων πατέρων της Πρώιμης βροχής, των αγίων πνευματικών ανθρώπων που ξεχώρισαν από την αποστατημένη εκκλησία και των πρωτοπόρων της Όψιμης Βροχής.

Αρχίζουμε λοιπόν με την Επιστολή Κλήμεντος Α' επισκόπου Ρώμης προς Κορινθίους πού γράφθηκε το 96 μ.Χ. και παράλληλα απ'τα αρχεία της Όψιμης Βροχής με το Χρονικό (1925) του αυτόπτη και αυτήκοου μάρτυρα Φ. Μπάρτλεμαν, σχετικά με την μεγαλειώδη έκχυση του Αγ.Πνεύματος στην Αζούζα, πού άρχισε στις 9 Απριλίου 1906 και διήρκησε 3 χρόνια.

Ευχαριστούμε το Θεό δια Ιησού Χριστού, διότι άνευ μεγάλης ανθρωπίνης βοηθείας και άνευ μεγάλης ιδίας αξίας, εδόθη εις ημάς από τον Θεό η χάρις να καταστούμε ωφέλιμοι στη εκκλησία των εσχάτων ημερών.

ΟΙ ΕΚΔΟΤΕΣ

1 Επειδή πολλοί σκανδαλίζονται με τον όρο "πατέρα", που εννοεί φυσικά τον πνευματικό καθοδηγητή, διότι ο Κύριος είπε, "ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΜΗ ΚΑΛΕΣΗΤΕ ΥΜΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΕΙΣ ΓΑΡ ΕΣΤΙΝ ΥΜΩΝ Ο ΠΑΤΗΡ Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ" (Ματθ. 23:8,9–ΚΜ), πρέπει να κατανοηθεί το εξής: Ο Ιησούς δηλώνοντας αυτό μιλούσε για το γεγονός ότι ο κορυφαίος και απόλυτος πνευματικός πατέρας πάντων είναι μόνο ο Κύριος. Ο απ. Παύλος ήταν ο πνευματικός πατέρας των Κορινθίων γι' αυτό τους γράφει: "Διότι εάν έχητε μυρίους παιδαγωγούς εν Χριστώ, δεν έχετε όμως πολλούς πατέρας, επειδή εγώ σας εγέννησα εν Χριστώ Ιησού δια του ευαγγελίου." (Α' Κορ., 4:15–ΒΜ).

Ο πατέρας όμως πάνω από κάθε πνευματικό πατέρα είναι ο Κύριος. Στο ίδιο σημείο στο Ματθαίο ο Χριστός είπε επίσης, “ΥΜΕΙΣ ΔΕ ΜΗ ΚΛΗΘΗΤΕ ΡΑΒΒΙ – ο λέγεται μεθερμηνευόμενον διδάσκαλε,” συμπληρώνει ο Ιωάννης (1:39) "– ΕΙΣ ΓΑΡ ΕΣΤΙΝ ΥΜΩΝ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ, ΠΑΝΤΕΣ ΔΕ ΥΜΕΙΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΕΣΤΕ" (Ματθ. 23:8,9–ΚΜ). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε διδασκάλους διότι η Γραφή αναφέρει: “Ήσαν δε εν Αντιοχεία εν τη υπαρχούση εκκλησία προφήτες τινές και διδάσκαλοι...” (Πρ.13:–ΒΜ). Ο κατ' εξοχήν όμως κορυφαίος διδάσκαλος όλων είναι ο Κύριος.